شركت داشتند . سپس قيام جناب زيد و قيام‌هاى ديگر است كه همه از محبّت و مودّت نسبت به اهل بيت عليهم السلام و اعلام تنفّر و انزجار نسبت به بنى اميّه ناشى مىشد ، لذا مىبينيم ، مردى چون كميل در قيام عبدالرحمن بن محمّد بن اشعث شركت مىجويد و يا در قيام اخير كه منتهى به انقراض حكومت بنى اميّه و قطع سلطهء آنها از اكثر ممالك اسلام شد . انگيزهء اصلى واقعه جانسوز كربلا ، و شهادت دلخراش زيد بن‌على عليهما السلام و يا در يك كلمه ، مظلوميت اهل بيت عليهم السلام بوده است . بنابراين در اين قيام‌هاى بر ضد بنى اميّه ، آنچه مهم بود ، نقش شيعه و استفاده از مواضع مظلومانهء اهل بيت عليهم السلام است . هرچند بعد از شهادت سيّد الشهداء عليه السلام ساير امامان در مقام قيام برنيامدند ، چون اوضاع را براى برقرار شدن حكومت عدل اسلامى از طريق قيام مسلحانه مناسب نمىديدند ، لذا در سنگرهاى ديگرى به انجام تكاليف الهى خود در خصوص نشر احكام و دفع بسيارى از بدعت‌ها پرداختند . حتّى در جريان آخرين قيام عليه بنى اميّه بعد از پيروزى ، تنها شخصيّتى كه براى زعامت از همه سزاوارتر بود ، امام جعفر صادق عليه السلام بود ، ولى با اينكه به آن حضرت اين كار را پيشنهاد كردند ، امام صادق عليه السلام از پذيرفتن آن خوددارى كرد و در پيش گرفتن چنين سياستى از جانب وى به اعتقاد شيعه در نتيجهء يك فرمان از جانب پيغمبر صلى الله عليه و آله بود كه به وسيلهء وحى براى پيغمبر صلى الله عليه و آله خبر داده شده بود ، به علاوه هر امامى تكليف خود را در برابر شرايط موجود بهتر از همه